Interview Karim Mohamed

Interview trainer-acteur

Kun je jezelf kort voorstellen en vertellen hoe je trainer en acteur bent geworden?

Mijn naam is Karim, ik kom uit Nijmegen en ik ben 31 jaar. Sinds acht maanden ben ik ook trotse vader. Ik heb een Egyptische vader en een Nederlandse moeder. Ik heb Community Development gestudeerd en heb daarnaast een tijd in Egypte gewoond, waar ik acteerlessen heb gevolgd. 

Via mijn neef en vriend, Shey Aamer, ben ik uiteindelijk in dit werk terechtgekomen.  Zij vroegen mij een keer om in te vallen als trainingsacteur bij Defensie. Dat beviel zo goed dat ik er verder mee ben gegaan. Het eerste jaar werkte ik vooral als acteur. In mijn tweede jaar heb ik de ISO-gecertificeerde opleiding tot agressietrainer gevolgd bij agressietraining.nl. Inmiddels werk ik fulltime als trainer en trainingsacteur. 

Wat vind je het leukst aan trainer zijn en acteren?

Eigenlijk vind ik beide rollen even leuk, al zijn ze wel verschillend. Als acteur kan ik iets meer spelen en soms ook wat humor gebruiken in de interactie met deelnemers. Als trainer ben ik serieuzer bezig en ligt de nadruk meer op het overbrengen van kennis. Wat mij vooral blij maakt, is wanneer deelnemers na een training zeggen dat ze echt nieuwe inzichten hebben gekregen. Vooral wanneer we samen casussen bespreken en oefenen, merken mensen dat ze het geleerde ook echt kunnen toepassen. 

Je werkt al langere tijd in de zorgsector. Wat valt je daarin op?

Wat mij opvalt, is dat ieder team zijn eigen cultuur heeft. Zelfs bij mensen met dezelfde functie kunnen de onderlinge afspraken, omgangsvormen en codes heel verschillend zijn. Toen ik dit met de andere trainers besprak, herkenden zij dat ook. 

Wat maakt het werken met acteurs in trainingen zo waardevol voor zorgprofessionals?

Acteurs zijn eigenlijk levend oefenmateriaal. De theorie begrijpen mensen meestal wel, maar het toepassen in de praktijk is vaak moeilijker. Met een acteur kunnen deelnemers wel op een veilige manier oefenen met lastige situaties. Dat gebeurt op een laagdrempelige manier, waardoor mensen het echt durven uit te proberen. 

Met welke situaties krijgen zorgmedewerkers het vaakst te maken in de praktijk?

Eigenlijk komt er van alles voorbij. Als ik er een moet noemen, dan is het frustratie-agressie. Dat heeft vaak te maken met bijvoorbeeld lange wachttijden of onbegrip over waarom iets zo lang duurt. 

Wat zie jij bij deelnemers gebeuren tijdens een training of rollenspel?

Veel deelnemers vinden het in het begin spannend om te oefenen. Daarom probeer ik het zo te organiseren dat ze vanuit hun eigen plek kunnen oefenen en niet meteen voor de hele groep hoeven te staan. In het begin zijn mensen vaak zenuwachtig, maar als het lukt om bijvoorbeeld een duidelijke grens te stellen, zie je dat ze daar veel energie en zelfvertrouwen van krijgen.

Wat zijn volgens jou de grootste uitdagingen voor zorgmedewerkers in het omgaan met agressie?

Veel zorgprofessionals hebben een groot zorghart. Daardoor accepteren ze soms gedrag dat zij eigenlijk niet zouden hoeven accepteren. Het is belangrijk om eerst goed voor jezelf te zorgen en duidelijke grenzen te stellen. Alleen dan kun je dit werk op de lange termijn volhouden. 

Kun je een moment uit een training beschrijven dat je echt is bijgebleven?

Elke training heeft wel iets bijzonders, maar een moment is mij bijgebleven. Tijdens een training in de zorg vertelden deelnemers verhalen die behoorlijk heftig waren, maar voor hen inmiddels bijna normaal waren geworden: uitgescholden of bedreigd worden. 

Toen wij als acteurs voorbeelden van witteboordenagressie lieten zien, herkenden ze dat in eerste instantie niet eens als agressie. Voor hen telde vooral fysieke agressie of directe bedreiging. Dat liet zien hoe dik de huid soms wordt in dit werk. 

Het mooie was dat het team aan het einde van de training samen besloot: dit gaan we niet meer accepteren, we gaan grenzen stellen. Dat zijn momenten die dit werk zo waardevol maken. 

Wat motiveert jou persoonlijk om dit werk te blijven doen?

Het werk is enorm afwisselend. Je komt in verschillende steden, werkt met verschillende organisaties en ontmoet steeds nieuwe mensen. Geen dag is hetzelfde. Ik ga eigenlijk altijd met plezier naar mijn werk, zelfs als ik vroeg moet opstaan. 

Daarnaast heeft de training mij persoonlijk ook veel gebracht. Vroeger reageerde ik soms meteen fel of juist helemaal niet. Door deze trainingen heb ik geleerd om gedrag op een duidelijke en respectvolle manier te benoemen, met behoud van relatie. Dat heeft echt een wereld voor mij geopend. 

Wat hoop je dat deelnemers meenemen na een training met jou?

Ik hoop vooral dat mensen hun grenzen beter leren herkennen en ook durven te stellen. Veel mensen laten te veel over zich heen komen. Als samenleving hebben we dan ook de verantwoordelijkheid om agressie te begrenzen, zodat duidelijk wordt dat agressief gedrag niet loont. 

Jannie de Jong

16 maart 2026