agressietraining-tunesie

Agressietraining in Tunesië, 2012


De Tunesiërs zijn alleraardigste mensen. Ze zijn vriendelijk, beleefd, glimlachen veel, dringen zich niet op, niet in de winkels, niet in de restaurants, niet op de stranden, ook de kinderen niet, die hun net gevonden vis aan je willen verkopen …. Ze voelen zich “westers”, absoluut geen Afrikanen. Ze zijn ook bijna blank. Tijdens de agressietraining konden we niet de Tunesiërs onderscheiden van de expats. Ze zijn pacifisten.

Dit is het eerst Afrikaanse land waar we geen beveiliging voor de deur van het hotel hebben en waar we vrijelijk kunnen lopen en gaan en staan waar we willen.

Nu is dat nog zo. Een van de belangrijkste doelen van de agressietraining was om de mensen duidelijk te maken dat het niet meer zo veilig is in Tunesië. Sommigen denken er te makkelijk over, anderen zijn te cool. Van zowel de hulpverleners als de chauffeurs  is er iemand naar ons toegestapt in de agressietraining om ons de consequenties van hun gedrag te vertellen. Dat was niet mis! Uiteindelijk werd de boodschap naar de hele groep dat ze de situatie niet moeten overdrijven maar ook niet onderschatten. Dus als er een avondklok is, zoals 2 weken geleden nog het geval was, ga dan niet de deur uit want dan neem je een onnodig risico!

Er zijn heel veel taxi’s, allemaal gele kleine autootjes. Riemen zijn niet nodig, want die zijn niet “obligatoires”, en zelf zullen ze ook nooit een riem omdoen.

Iedereen die we ontmoet hebben, heeft echter wel een ongeluk gehad. Het verkeer is een gekkenhuis. En wij, als trainers die vertellen over veiligheid en veiligheidsmaatregelen die je van te voren kunt nemen, kunnen niet het voorbeeld geven door in een taxi te stappen zonder veiligheidsgordels ….. dus we hebben verschillende taxi’s moeten weigeren en hebben 2 uur langer over de route gedaan!

De Tunesiërs vertellen ons over “de revolutie” van 14 januari 2011, toen Ben Ali nog aan de macht was. Toen was er duidelijkheid, nu weet niemand waar hij aan toe is. Er is een afscheiding van de islamieten, mensen die een baard hebben en jurken dragen. Ze heten salafisten. Die zijn extreem, slaan de boel kort en klein in café’s, want alcohol is slecht. Ze willen terug naar jaren geleden ….Het is een kleine, gevaarlijke groep.

Nu zijn de Tunesiërs onzeker over hun toekomst.

Tijdens de agressietraining praten we daar over. We houden rekening met de gelovige Tunesiërs en hun islam tijdens de training en proberen zoveel mogelijk de politieke kwesties erbuiten te houden. Maar de mensen zijn bang, zowel de expats als de lokale bevolking.

Marlene Zonjee

0 reacties

Laat een antwoord achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.